"การเดินทางของชีวิต"

ความอ้างว้างไม่ได้โหดร้ายอะไรนัก
มันก็แค่ช่วงเวลาที่เราควรใช้มันเรียนรู้จักใจตัวเอง
หลังจากที่วุ่นวายกับชีวิตคนอื่นมานาน
ถ้าเธอเคยหกล้ม เธอก็จะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น
ไม่ใช่คิดจะไม่เดินอีกเลย

บางครั้งคนเราก็ต้องยอมรับในสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ
และต้องยอมรับในการตัดสินใจของคนอื่น
ถึงมันจะไม่ดีกับเธอเลยก็ตาม
เพราะเราเลือกแต่สิ่งดีดีให้เกิดกับชีวิตเราไม่ได้เสมอไป
ความรักก็เหมือนดอกไม้และไม่มีแจกันใด
จะถนอมความงามของดอกไม้ไว้ได้ตลอดไปหรอก

ความเสียใจไม่ใช่เรื่องแปลก แต่หากเสียใจไม่จบสิ้น นั่นจึงแปลก !
ในขณะที่โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ มันก็ไม่ลืมที่จะหมุนรอบตัวเอง
ในขณะที่เธอรักใคร เธอก็ต้องไม่ลืมที่จะรักตัวเอง
หากคนเรามีความรักได้ครั้งเดียวในชีวิต นั่นจึงควรร่ำร้องเมื่อรักได้สูญหาย
แต่ความจริงแล้ว คนเรามีความรักได้หลายพันครั้งตลอดทั้งชีวิต

เมื่อเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือใคร นั่นคือสัญญาณเตือนว่า
เธอควรให้ความสำคัญกับตัวเองได้แล้ว...
คนเราสามารถจำอะไรก็ได้แต่เมื่อจำแล้ว
ควรเลือกที่จะลืมหรือนึกถึงมันให้น้อยที่สุด
ไม่ว่าความรักจะทำให้วันนี้ของเธอปวดร้าวยังไง
แค่ครั้งหนึ่ง เธอเคยได้รักจากคนที่อยากรัก เธอก็โชคดีมากแล้ว
สำหรับบางคน ถ้าจะรัก...ก็ยังไม่เจ็บ ถ้าเคยรัก...ก็แค่เคยเจ็บ
แต่ถ้ายังรัก...ก็จะยังเจ็บ ขึ้นอยู่กับว่า เธออยากเป็นแค่คนที่เคยเจ็บ
หรืออยากเป็นคนที่ยังเจ็บอยู่ทุกวัน

เธอเคยฝืนใจรับใบปลิวที่แจกตามหน้าห้างสรรพสินค้า เพราะเกรงใจคนแจกไหม !
บางทีอาจมีคนรับความรักของเธอไปเพราะเหตุผลอย่างเดียวกัน
สุดท้ายเขาก็อาจทิ้งมัน เหมือนกับที่เธอทิ้งใบปลิวนั่นแหละ
คนบางคนเป็นเพื่อนที่ดีได้ เป็นพี่ที่ดีได้ เป็นน้องที่ดีได้
แต่เป็นคนรักที่ดีไม่ได้ ก็ควรให้เขาเป็นในสิ่งที่เขาเป็นได้และเป็นได้ดี
หลายๆ สิ่งในโลก ล้วนถูกสร้างมาให้มีด้านตรงข้าม
มันจึงต้องมีจุดผกผันแปรเปลี่ยน ความรักก็มีจุดเปลี่ยนของมัน
จึงเป็นเรื่องจำเป็น ที่เธอต้องยอมรับมันให้ได้
แก้วกาแฟใบโปรดแตกไปแล้ว เก็บไว้ก็บาดมือ
ความรักจากไปแล้ว...เก็บไว้ก็บาดใจ

สำหรับความรักที่ผ่านมา ควรแยกให้ได้ว่า
อะไรควรจำไว้ประทับใจ อะไรควรจำไว้เป็นบทเรียน
หนังสือเล่มไหนที่อ่านแล้วไม่ถูกใจ ก็ไม่ต้องกลับไปอ่านรอบสอง
ความทรงจำที่นึกถึงแล้วเจ็บปวด ก็อย่าไปนึกถึงมันเป็นครั้งที่สอง
เมื่อเธออยากให้หัวใจมีความรัก ก็ต้องยินยอมที่จะให้มันเจ็บปวด
ความรู้สึกสูญเสียร้ายแรงเสมอ สำหรับคนที่ไม่ยอมรับความจริง
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่า เธอจะเลิกเจ็บปวดเมื่อไหร่
แต่มันอยู่ที่ว่า เธอจะใช้ชีวิตในขณะที่ยังเจ็บปวดอย่างไรต่างหาก

คนที่ควรรักอาจไม่ใช่คนที่เธอรัก อาจไม่ใช่คนที่รักเธอ
อาจไม่ใช่คนที่รักกันมาก่อน อาจไม่ใช่คนที่กำลังรักอยู่หรือคนที่คิดจะรัก
แต่คนที่ควรรัก อาจเป็นคนที่เธอยังไม่เคยรักเลยก็ได้
ทำไมต้องเรียกร้องความรักจากคนๆ เดียว
ในเมื่อเธอก็มีความรักจากคนรอบข้างมากมาย
ไม่มีความเจ็บปวดครั้งใดไม่ให้ประโยชน์กับชีวิต
ขึ้นอยู่กับว่าเธอรู้จักที่จะใช้ความเจ็บปวดนั้นทำให้เธอเข้มแข็ง
หรือปล่อยให้มันทิ่มแทง จนเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ถ้าเรายอมรับมันได้ มันก็จะเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
ความรักไม่ได้ทำร้ายใคร แต่คนเรามักใช้มันทำร้ายตัวเอง
เด็กที่เพิ่งหกล้ม อย่าไปถามเขาว่าเจ็บมากไหม หายเจ็บหรือยัง
เพราะ...นั่นจะทำให้เขายิ่งร้องไห้

หัวใจที่เจ็บปวด ก็อย่าไปถามซ้ำๆ ถึงความเจ็บนั้นเลย
ความเจ็บปวดที่ร้ายแรงที่สุด คือ ความเจ็บปวดที่เธอเฝ้าคิดถึงมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถ้าเธอเคยล้ม เธอก็จะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น
นี่คือเหตุผลว่า ทำไมคนเราจึงต้องเจ็บปวดเสียบ้าง
ถ้าความรักของเธอเหมือนดอกไม้ หัวใจเขาเหมือนทะเลทราย
คงเปล่าประโยชน์ที่เธอจะปลูกดอกไม้ให้งดงามในทะเลทราย